Tot voor kort maakte Lea deel uit van de organisatie Ziekenzorg, maar tegenwoordig is ze met pensioen. Sedert ze op rust is, is ze mantelzorgster. Dat betekent dat ze op vrijwillige basis langdurig zieken en hulpbehoevende mensen bijstaat. Elke week brengt ze minstens één bezoekje aan zes of zeven adressen. Ze gaat voor hen naar de apotheek, helpt ze bij de inkopen, brengt een poesje naar de dierenarts of pakt hun koffer als ze naar het ziekenhuis moeten.

'Maar die mensen hebben vooral nood aan een babbel', zegt Lea vol overtuiging. 'Weten dat er iemand is waarop ze kunnen terugvallen en naar wiens bezoek ze kunnen uitkijken, is zo'n grote geruststelling.'

Veertig jaar geleden had ze zelf niet kunnen dromen dat ze ooit in Koningshooikt zou genomineerd worden als mantelzorgster en uit de handen van schepen voor Senioren- en Gehandicaptenzaken Koen Breugelmans (CD&V/N-VA) een ruiker zou mogen ontvangen. Lea wou namelijk in het klooster treden en missionaris worden. Op jonge leeftijd werd ze uitgestuurd naar India.

'Ik gaf er Engelse les aan kinderen uit de lagere sociale middenklasse', haalt ze herinneringen op. 'Een tijd waarin ik mij zeer nuttig voelde. Met weinig kon je zoveel realiseren voor het jonge volkje daar. De mensen eten er maar één rijstmaaltijd per dag. Bij ons in de school met zeventig leerlingen in één klasje, kregen ze 'sochtends ontbijt. Dat bestond uit een kopje thee en een snee brood. Ik heb nooit één leerling te laat weten komen. Helaas bleef het sprookje niet duren. Ik kreeg problemen in het klooster en werd eruit gezet. Idealistisch maar ook naïef als ik was, wou ik absoluut in India blijven. De Belgische overheid had daar een hulporganisatie en daar ging ik bij.'

Cacaoplantage

India kampte in die tijd met een aantal fundamentele problemen: overbevolking en als gevolg daarvan dreigend voedseltekort, maar ook een gebrek aan eerlijke tewerkstelling. 'Met een Indiase vriendin, die ik in het klooster had leren kennen, wou ik een cacaoplantage beginnen', zegt Lea. 'Dat kwam daar toen op. We wilden op die manier een leefgemeenschap stichten die een aantal personen een menswaardig bestaan kon verzekeren. Maar die vriendin werd in het klooster zo onder druk gezet, dat ze die droom opgaf. Wanneer je in India uit een gemeenschap gestoten wordt, geldt dat ook voor je hele familie. Dat wou ze die mensen niet aandoen. Verbitterd en met een keiharde zenuwinzinking ben ik naar België teruggekomen. Alles wat ik gerealiseerd had, heb ik er moeten achterlaten. Het is moeilijk geweest, maar op aanraden van een psycholoog heeft het boek van de Amerikaanse journalist Andrew Solomon Demonen van de middag - een persoonlijke geschiedenis van depressie mij er bovenop geholpen. Ik ben mijn ideaal trouw gebleven. Ik ben mensen blijven helpen. Zij het in België en niet in India.'

bron: Het nieuwsblad